Με πλησιάζω

Όλοι απολογίζοντα στο τέλος του χρόνου, συνηθίζεται, μόνο που εγώ ετοιμάζομαι να κλείσω τον χρόνο τώρα, με νέους δρόμους και καθόλου σιγουριά για το μετά.

Βουτάω σε χειμερινά και παγωμένα νερά χωρίς στολή, το συνηθίζω, δεν ξέρω που θα με βγάλει αλλά και ποσώς μ' ενδιαφέρει.

Σκέφτομαι πως βρέθηκα εδώ, γιατί βρέθηκα εδώ και γιατί βρίσκομαι αλλού και που θα βρεθώ, ίσως και να διασκορπιστώ, αν γουστάρω.

Ό,τι έχω γράψει ως τώρα ήταν του λεπτού, στο πόδι, ό,τι ένιωσα και νιώθω στιγμιαίο και χωρίς σκέψη, αφηρημένο και ασυγκρότητο, χύμα δηλαδή στο κύμα, μόνο τα σχόλια πρόσεχα, μήπως και παρεκτραπώ απέναντι στα φαντάσματά μου.

Ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω, δυο βήματα μπρος, ένα βήμα πίσω.

Κλείνω τον χρόνο, τον προσωπικό, δεν με νοιάζει πότε τελειώνει, έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν ήμουν φαν απολογισμών, ούτε κι όταν έκλεισα ένα χρόνο εδώ μέσα.

Ένα πράγμα ξέρω, με πλησιάζω.

Δυο πράγματα ξέρω, αυτή είναι η ανάγκη μου.

Τρία πράγματα ξέρω, μέχρι να εξαφανιστώ θα τρέχω για να με πλησιάσω.

Τέσσερα πράγματα ξέρω, παλεύω με μένα και θα παλεύω συνεχώς μη και με χάσω.

Πέντε πράγματα ξέρω, θέλω να μ' αγγίξω.

Έξι πράγματα ξέρω, ξεβάλτωσα και βούτηξα στην άμμο, μάλλον εκεί θα μείνω, δεν γουστάρω τα σταθερά εδάφη.

Επτά πράγματα ξέρω, ξεσκίζω κομματάκια σταθερότητητας και τα σκορπάω, τρόμος στα μάτια των εδώ και ανοιχτές αγκαλιές στα μάτια των αλλού.

Οκτώ πράγματα ξέρω, όλα γίνονται για να με πλησιάσω, ΟΛΑ!

Εννιά δεν υπάρχει, το ρούφηξα μονοκοπανιά και ήρθα κοντύτερά μου.