Όνειρα που τραυλίζουν λέξεις

'Οταν τραυλίζουν τα όνειρα και μασκαρεύεται η λογοθεραπεία και το κουτσό σου πόδι μεταμφιέζεται σε γεράκι πεινασμένο με το χέρι να βουτάει σε τενοντίτιδες σε πρεμιέρα και συ δεν χαλαρώνεις το σφίξιμο του σπαθιού στο ρυθμό της μουσικής που εκπέμπει το μυαλό με τρεμάμενα βλέφαρα χαριτωμενιά το ονομάζουν οι παρατηρητές των πονεμένων και γνώση δεν έχουν...ε, τότε ήρθε η στιγμή του ξεσηκωμού χωρίς σπαθιά και όπλα μόνο το ξέσκισμα της καρδιάς χρειάζεται κομματάκια να την κάνεις και να βουτάς στις αρτηρίες της το όξος για να διοχετεύεται στο αίμα μήπως και γίνει πικάντικο και βρεθεί δοκιμαστής...ξεσηκωμός των μέσα προς ομαλοποίηση του έξω...για νέα ξεκινήματα και ζωντάνεμα παλιών ονείρων θαμμένων σε τόνους σκουπιδιών μεταμφιεσμένων σε ανακύκλωση για να ξεγελιέσαι και να χτυπάς δυνατά το δάχτυλο στο παρελθόν προς απορρόφηση πόνου...

ε, τότε ήρθε το όνειρο και συ το ακολουθείς με κλειστά μάτια και αβόλευτη καρδιά γιατί έχεις κλάψει για τα φαινόμενα και για τα υποφαινόμενα για τα δηλωμένα και για τ’ αδήλωτα για τα επιδιδόμενα και για τ’ ανεπίδοτα για ό,τι βούλιαζε στο αίμα σου και μοσχομύριζε ζωή...

και κλαις, πάλι και ξανά και ξανά και ξανά από συγκίνηση και χαρά γιατί σήμερα μετακόμισε η αφετηρία και συ το ξέρεις, σήμερα έβαλες τα καλά σου πούναι τα ξεσκισμένα και μυρωδάτα ρούχα σου κρυμμένα σε υπόγεια ιδιοκτησίας σου που κάποιοι νόμισαν πως είδαν, ήταν αυτά που έδειξες και τα υπόλοιπα είναι μόνο για σένα να τα φοράς και να βολτάρεις στις αρτηρίες σου ανάμεσα σε αποξοσμένο αίμα....

στόχος αστόχευτος και εν δυνάμει φαίνεται κι εγώ τον ακολουθώ με κλειστά τα μάτια και ορθάνοιχτη καρδιά...κομμάτι του είναι εδώ μαζί σας κι ας μην το ξέρετε....