Μαζεύτηκε όλο το σκυλολόι στον κήπο και ακόνιζε μαχαίρια μέσα σε κουβάδες από γαρμπίλι χτυπώντας ρυθμικά τα τοιχώματα προκειμένου να υπάρχει ρυθμός για την εκκαθάριση της ίδιας του της ύπαρξης κάτω από τόνους σκουπίδια μαζεμένα στις ακτές των ονείρων του...
Έτσι έγραφε η επιγραφή του μουσείου και αυτός προχωρούσε αδυνατώντας να συλλάβει το νόημα και την ουσία της εκκαθάρισης που τόσο απρόσμενα σκόνταψε επάνω της και βούλιαξε στην μυρωδιά της χωρίς ίχνος τύψεων και ντροπής για ό,τι κλώτσησε και μπογιάτισε προκειμένου να το εξαφανίσει.
"Μιλάνε και τα μουσεία" σκέφτηκε και χώθηκε στην είσοδο ανάμεσα σε επίλεκτους και πόρνες αγκομαχώντας απ' το βάρος της εκκαθάρισης και τα βογγητά των τύψεων που αλαφιασμένα σκουντουφλούσαν πάνω σε γυμνά και βρώμικα κορμιά πασαλειμμένα με ενοχές, προδοσίες και ελλειμματικούς οργασμούς. Περιφρονούσε κάθε προφύλαξη αδυνατώντας να ερμηνεύσει οδηγίες και παραινέσεις ειδικών δυνάμεων και ανειδίκευτων συμβουλατόρων κρυμμένων σε στοές και τούνελς πίσω από φιγούρες Καραγκιόζη και φροϋδικά προσωπεία.
Κορμιά περιφέρονταν γεμάτα ερωτηματικά, η παρουσία του ήταν άτσαλη και δεν σηματοδοτούσε την έκρηξη της απομάκρυνσης φορτίων βεβαρημένων από κακουχίες και καταχρήσεις γεμάτες υγρασία και ατμούς πρόχειρων πόθων ξεβρασμένων σε υπόγεια και δύσοσμα στενά.
Η εκκαθάριση ήταν επείγουσα και αδιαπραγμάτευτη, του τριβίλιζε το μυαλό αλλά κάπως αλλιώς την περίμενε και την ονειρευόταν, κορμιά και προσωπεία δεν καθαρίζονταν ούτε επιδιορθώνονταν με μπογιές και χρώματα. Μήπως να τα σμίλευε κρατώντας σχήμα και διαστάσεις και αφαιρώντας βρωμιά και μάσκες....άρπαξε το καλέμι και προς στιγμήν χάθηκε σε όνειρα δημιουργίας και ηδονών σκαλίζοντας πάνω τους προσμονές και καταχωνιασμένα πάθη ετών πετώντας σε χρυσοποίκιλτα αερόστατα χωρίς συνοδούς και προστασία.
"ΖΩΩΩΩΩΩΩ" φώναζε δήθεν λυτρωμένος, αλλά το "δήθεν" του διέφευγε, πετούσε ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών του αφού πρώτα είχε ταξιδέψει σε κάθε μόριο του ανέραστου κορμιού του φωτίζοντάς το με πυγολαμπίδες βγαλμένες απ' την ψυχή και το αίμα του. Η βρώμα των κορμιών δεν έλεγε να φύγει κι ας παιδευόταν με όση τεχνική και γούστο διέθετε...
Χαμένος σε ηδονές και παραμυθιάσματα καινούρια σαν το αερόστατο της ψυχής του, διέφυγε της προσοχής του φύλακα και χώθηκε στα άδυτα του μουσείου σε αίθουσα κλειστή και διπλαμπαρωμένη, μόνο μια χαραματιά στο μέγεθος κουκίδας τούδωσε την ευκαιρία να ψιλαφήσει τα εκθέματα και τους επισκέπτες.
Στο κέντρο της αίθουσας είδε τον εαυτό του πάνω σε ξύλινα πόδια, δανεικά κι αυτά, και τα σμιλεμένα κορμιά βαλσαμωμένα να περιφέρονται άσκοπα και βρώμικα σαν να μην τάχε αγγίξει το αίμα της καρδιάς του, μόνο μια επιγραφή πάνω στα ξύλινα πόδια του δήλωνε την διαδρομή και τα ταξίδια που δεν κατάφερε να κάνει.
20 σχόλια:
Μπορεί να μιλάς για άλλον αλλά τον ξέρω αυτόν τον τύπο, τον ξέρω καλά. Και τον περιέγραψες άψογα.
Την καλημέρα μου.
Εκκαθάριση ζωής, μιας πορείας μέσα στο χρόνο.. με σταθμούς και σκουπίδια, χρυσάφι και χώμα, τι να πετάξεις και τι να αφήσεις..
δανεικά παραμυθιάσματα σμιλεμένα και καλέμι στις σκοτεινές αίθουσες του μουσείου της ψυχής...
ο φύλακας, πάντα ανοίγει την πόρτα...μα αυτοί που την κλείνουμε είμαστε εμείς...
φιλιά βρόχινα...
yannis,
αναγνωρίσιμος ο τύπος, ποιος ξέρει που να τριγυρνάει τώρα....
την καλησπέρα μου.
hfaistiwnas,
αρκεί που και που να πετάμε και κάτι ε; μην μας κουκουλώσουν τα σκουπίδια και χάσουμε και το χρυσάφι...
καλό απόγευμα.
νεράϊδα της βροχής,
έχει και φύλακες που κλειδαμπαρώνουν, πίστεψέ με...θέλει επαγρύπνιση.
φιλιά.
Να ρωτήσω κάτι ; Γράφεις καποιο μυθιστόρημα ; Γιατί τα κειμενά σου ειναι νομοτελειακά έτοιμα για κάτι τέτοιο.
Πάντως, κανείς δεν πετάει ευκολα πράγματα στα σκουπίδια. Δυστυχώς. Νομίζει ότι τα πετάει, αλλά αυτά μένουν εκεί.
Aυτό το νομοτελειακά...
όσο για τα σκουπίδια με προβλημάτισες, καήκαμε Ρίτσα μου, μόνος δρόμος η πρόβλεψη να μην συσσωρεύονται μήπως;
Κατά ένα περίεργο τρόπο, έτσι όπως διάβαζα την "εκκαθάριση σου", ένιωσα να ανοίγει κάπου στο πλάι μου μια πόρτα και, αδυνατώντας να τιθασεύσω την περιέργειά μου, πήγα κοντά και κοίταξα μέσα στο σχεδόν άδειο ψηλοτάβανο δωμάτιο. Ήσουν κάπου στη μέση, μπροστά σε ένα καβαλέτο, με τα πινέλα σου στο χέρι, παντού μπογιές, δυο πολυθρόνες σκεπασμένες με ένα σκούρο μπορντό βελούδινο ύφασμα, μια δρύινη βιβλιοθήκη που ξεχείλιζε από βιβλία και ένα τραπεζάκι με διάφορα μικροπράγματα. Τίποτα άλλο. Πλησίασα κοντά και στυλώνοντας το βλέμμα μου στον φρεσκοχρωματισμένο καμβά, είδα με κάθε του λεπτομέρεια τον εσωτερικό χώρο τού μουσείου, τα κορμιά που περιγράφεις, τα προσωπεία και στο βάθος την αίθουσα με τον εαυτό τού ήρωά σου να στέκεται πάνω στα ξύλινα πόδια του, μόνο που η πόρτα ήταν κι εδώ διάπλατα ανοιγμένη. Είδα να έχεις αναπαραστήσει πάνω στον καμβά μέχρι και την επιγραφή με τα απραγματοποίητα ταξίδια του.
Ναι, τελικά μάλλον δεν έγραψες σ' αυτή την ανάρτηση. Ζωγράφισες έναν πίνακα τρισδιάστατο και τον άφησες προκλητικά μπροστά μας για να δοκιμάσουμε να μπούμε μέσα του. Εγώ την έζησα την εμπειρία. Σ' ευχαριστώ...
blogoulis,
πως τα καταφέρνεις και με συγκινείς με τις τρυφερές κουβέντες...
κουβέντες για...ανάρτηση, παλιομπλογκούλη.
σ' ευχαριστώ!
γραφεις πολύ ώριμα και προσεγμένα.. και περνάς πολλά μηνύματα μέσα απο τα κείμενά σου!!
Τις καλημέρες μου και πολλά φιλάκια:)
συννεφούλα,
σ' ευχαριστώ γλυκειά μου και...σε παρακολουθώ...
(αυτό θα γίνει το σλόγκαν μας, μου φαίνεται)!!!!
φιλια.
Υπέροχο κείμενο, με άμεση γλώσσα και πολλαπλά στρώματα ανάγνωσης. Ναι, τελικά, τα "μουσεία μιλάνε". Νύχτα καλή
λάκης,
σ' ευχαριστώ, μ' άρεσε που ανέφερες "τα μουσεία"...
Πέρασα τη μισή μου ζωή “αναζητώντας” στα Μουσεία. Το αγαπημένο μου – για προσωπικούς λόγους – Μουσείο Σπυρόπουλου στην Εκάλη, κλείνει, αυτοί που το διαχειρίζονται αποφάσισαν να μεταφερθεί σ’ ένα πιο λειτουργικό χώρο στα Εξάρχεια.
Και το όνειρο του καλλιτέχνη, η σκιά τους στους τοίχους, ο τόπος που δημιούργησε πάνε περίπατο, σαν τίποτα απ’ αυτά να μην έχει σημασία.
Με θλίβουν τα Μουσεία, πολύ.
yannis,
Ιδιαίτεροι χώροι, στον καθένα άλλα συναισθήματα...
καλημέρα!
:-)
Πέταμα «τα σκουπιδια» ολα ολα...
και τα κουρέλια και τις μάσκες και τα υποπόδια...
αν δεν νοιωσει ο ανθρωπος το κενο αερος εστω και μια φορα στην ζωη του δεν μπορει να εκτιμησει τι σημαινει καθαρο αερακι στο πνευμονι του.
φιλια κοπελα μου
«γραφεις»
μπραβο σου
Φαραώνα μου,
πάντα πόσο πολύ συμφωνώ με τα κενά αέρος...
όλη η ζωή μετά ξεδιπλώνεται, αρκεί νάχεις μάτια..
μια γλυκειά αγκαλιά.
Δεν ξέρω αν πετώντας τέτοιου είδους "σκουπίδια" τα ξεφορτώνεσαι κι όλας.
Καθένας μας χτίζει
με της ψυχής τα μάτια
του κόσμου το είδωλο μέσα του.
Δίνει στα υλικά και στα χρώματα,
χρυσάφι ή χώμα, τη δικιά τους αξία.
Το βασικό είναι όμως σε βάθος χρόνου,
να νοιώθεις πως ο κόσμος σου είν' αληθινός.
Τότε σίγουρα δε χρειάζεται εκκαθάριση !!!
βασιλιάς της μοναξιάς,
δεν τα ξεφορτώνεσαι νομίζω, απλά παύουν νάναι τόσο τοξικά και τα ετοιμάζεις γι' ανακύκλωση ίσως...
sidepap21,
πως να μην συμφωνήσω με την αλήθεια σας...αλλά να πετάμε και λίγα για να καθαρίζει ο ορίζοντας και να φαίνονται όσο το δυνατόν παραπάνω αλήθειες.
Ανάρτηση Σχολίου