Θρήνοι και ελεγείες

Ποτάμια μέσα μου οι αλήθειες, ποτάμια να σπαρταράνε στον κλειστό κύκλο της τεχνητής αναπνοής, ποτάμια να κυλάνε ανάμεσα σε κορμούς, κορμοράνοι ν' ανιχνεύουν το παρελθόν και να μυρίζουν τρικλίζοντας το μέλλον με δυσφορία ψεύτικης υποταγής.
Χαράδρες οι αλήθειες αυλακώνουν τους μηρούς, χαράδρες φαραγγιών δυσπρόσιτων σε τεχνητές νοημοσύνες, χαράδρες που λεηλατούν το φως του φεγγαριού μήπως και αφυδατωθούν απ' τ' απόνερα του αυριανού κατακλυσμού...
Ρυάκια μέσα μου οι αλήθεις ψάχνουν πηγές, έρχεται ξηρασία και ο κίνδυνος είναι υπαρκτός, λίγοι τον αναγνωρίζουν, αθώες οι αναγνώσεις τους και ηθελημένες οι ερμηνείες για τα εύκολα, δύσκολοι καιροί παραμονεύουν...
Παραπόταμος η ψυχή μου, παραπόταμος αόρατος και εν κινδύνω...να χύνεται στις χαράδρες και ν' ανταμώνει με τα ποτάμια...
Κατάληξη φαιδρή...στη θάλασσα...κολύμπι στα βαθιά αλλά χωρίς μπρατσάκια...μόνο καταδύσεις και βουτιές, ίσως και κατακράτηση αλατιού ανάμεσα στα δόντια να λάμπει σαν μαργαριτάρι φοβιστικό για τις σκιές των παρείσακτων λουομένων...

Θρήνοι και ελεγείες για τις αλήθειες που παραχαράσσονται πριν ταριχευτούν...

-γραμμένο στις 28 Οκτώβρη...-

Με πλησιάζω

Όλοι απολογίζοντα στο τέλος του χρόνου, συνηθίζεται, μόνο που εγώ ετοιμάζομαι να κλείσω τον χρόνο τώρα, με νέους δρόμους και καθόλου σιγουριά για το μετά.

Βουτάω σε χειμερινά και παγωμένα νερά χωρίς στολή, το συνηθίζω, δεν ξέρω που θα με βγάλει αλλά και ποσώς μ' ενδιαφέρει.

Σκέφτομαι πως βρέθηκα εδώ, γιατί βρέθηκα εδώ και γιατί βρίσκομαι αλλού και που θα βρεθώ, ίσως και να διασκορπιστώ, αν γουστάρω.

Ό,τι έχω γράψει ως τώρα ήταν του λεπτού, στο πόδι, ό,τι ένιωσα και νιώθω στιγμιαίο και χωρίς σκέψη, αφηρημένο και ασυγκρότητο, χύμα δηλαδή στο κύμα, μόνο τα σχόλια πρόσεχα, μήπως και παρεκτραπώ απέναντι στα φαντάσματά μου.

Ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω, δυο βήματα μπρος, ένα βήμα πίσω.

Κλείνω τον χρόνο, τον προσωπικό, δεν με νοιάζει πότε τελειώνει, έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν ήμουν φαν απολογισμών, ούτε κι όταν έκλεισα ένα χρόνο εδώ μέσα.

Ένα πράγμα ξέρω, με πλησιάζω.

Δυο πράγματα ξέρω, αυτή είναι η ανάγκη μου.

Τρία πράγματα ξέρω, μέχρι να εξαφανιστώ θα τρέχω για να με πλησιάσω.

Τέσσερα πράγματα ξέρω, παλεύω με μένα και θα παλεύω συνεχώς μη και με χάσω.

Πέντε πράγματα ξέρω, θέλω να μ' αγγίξω.

Έξι πράγματα ξέρω, ξεβάλτωσα και βούτηξα στην άμμο, μάλλον εκεί θα μείνω, δεν γουστάρω τα σταθερά εδάφη.

Επτά πράγματα ξέρω, ξεσκίζω κομματάκια σταθερότητητας και τα σκορπάω, τρόμος στα μάτια των εδώ και ανοιχτές αγκαλιές στα μάτια των αλλού.

Οκτώ πράγματα ξέρω, όλα γίνονται για να με πλησιάσω, ΟΛΑ!

Εννιά δεν υπάρχει, το ρούφηξα μονοκοπανιά και ήρθα κοντύτερά μου.

Όνειρα που τραυλίζουν λέξεις

'Οταν τραυλίζουν τα όνειρα και μασκαρεύεται η λογοθεραπεία και το κουτσό σου πόδι μεταμφιέζεται σε γεράκι πεινασμένο με το χέρι να βουτάει σε τενοντίτιδες σε πρεμιέρα και συ δεν χαλαρώνεις το σφίξιμο του σπαθιού στο ρυθμό της μουσικής που εκπέμπει το μυαλό με τρεμάμενα βλέφαρα χαριτωμενιά το ονομάζουν οι παρατηρητές των πονεμένων και γνώση δεν έχουν...ε, τότε ήρθε η στιγμή του ξεσηκωμού χωρίς σπαθιά και όπλα μόνο το ξέσκισμα της καρδιάς χρειάζεται κομματάκια να την κάνεις και να βουτάς στις αρτηρίες της το όξος για να διοχετεύεται στο αίμα μήπως και γίνει πικάντικο και βρεθεί δοκιμαστής...ξεσηκωμός των μέσα προς ομαλοποίηση του έξω...για νέα ξεκινήματα και ζωντάνεμα παλιών ονείρων θαμμένων σε τόνους σκουπιδιών μεταμφιεσμένων σε ανακύκλωση για να ξεγελιέσαι και να χτυπάς δυνατά το δάχτυλο στο παρελθόν προς απορρόφηση πόνου...

ε, τότε ήρθε το όνειρο και συ το ακολουθείς με κλειστά μάτια και αβόλευτη καρδιά γιατί έχεις κλάψει για τα φαινόμενα και για τα υποφαινόμενα για τα δηλωμένα και για τ’ αδήλωτα για τα επιδιδόμενα και για τ’ ανεπίδοτα για ό,τι βούλιαζε στο αίμα σου και μοσχομύριζε ζωή...

και κλαις, πάλι και ξανά και ξανά και ξανά από συγκίνηση και χαρά γιατί σήμερα μετακόμισε η αφετηρία και συ το ξέρεις, σήμερα έβαλες τα καλά σου πούναι τα ξεσκισμένα και μυρωδάτα ρούχα σου κρυμμένα σε υπόγεια ιδιοκτησίας σου που κάποιοι νόμισαν πως είδαν, ήταν αυτά που έδειξες και τα υπόλοιπα είναι μόνο για σένα να τα φοράς και να βολτάρεις στις αρτηρίες σου ανάμεσα σε αποξοσμένο αίμα....

στόχος αστόχευτος και εν δυνάμει φαίνεται κι εγώ τον ακολουθώ με κλειστά τα μάτια και ορθάνοιχτη καρδιά...κομμάτι του είναι εδώ μαζί σας κι ας μην το ξέρετε....