Πόρνες λέξεις

Τις πόρνες λέξεις μου κρατώ για τους άγιους της καρδιάς μου

μέσα σε γυάλες με χρυσόψαρα αλιευμένα σε θάλασσες του γαλανού μου

τις πόρνες λέξεις μου κρατώ για τους εκλεκτούς του νου μου

μέσα σε προαύλια μοναστηριών αιωρούμενων σε βράχους της ηθικής μου

κι αυτές ξεγλυστρούν χαρούμενες κι ανάλαφρες σαν στο μπουρδέλο τους

έτοιμες προς άγρα πελατών.

Τις πόρνες λέξεις μου ποτέ δεν απαρνιέμαι

μόνο που δεν τις φθείρω σε καθημερινές καταναλώσεις εφήμερων ερώτων

μόνο σε one stand που και που για να ξεχνιούνται και να ξεχαρμανιάζουν.

Τις πόρνες λέξεις μου τις σέβομαι όσο και την ψυχή μου, μακριά απ' την λογική μου

να μην οξειδώνονται με δηθενιές άλλων λέξεων διηθημένων και λαμπερών

με χρυσόσκονη υγείας.

Τις πόρνες λέξεις μου τις κυκλοφορώ τις νύχτες σε βρώμικους δρόμους και σοκάκια

γυμνές από κόμματα και τελείες με μόνη συνοδεία το κόκκινο κραγιόν τους.

Κι όταν ανταμώνουν τις άλλες τις φρεσκολουσμένες και καλοχτενισμένες αλλάζουν δρόμο

σαν να μην γνωρίζονται.

Τις πόρνες λέξεις μου δεν τις στοιχίζω, ποτέ δεν θα το καταδέχονταν και ίσως

και να δραπέτευαν για να σωθούν απ' την ανυπόφορη καθημερινότητα των γειτόνων τους.

Βουβές, με δυο μάτια τεράστια σαν αγκαλιές και χέρια γεμάτα λαγνεία αγκιστρώνονται σε εραστές επί πληρωμή

χωρίς να τις νοιάζει η υστεροφημία και τα κρυφά γελάκια των ερωτηματικών.

Ερωτικές με φίνο τρόπο λες και η πορνεία μετέτρεψε την λαγνεία σε χάρη όμοια με της Θάλειας

όνομα και πράμα.

Τις παρακολουθώ να στροβιλίζονται σε παράνομα κρεβάτια με κάθε είδους στερημένους

από ζωή και θάνατο αρσενικούς

και μόνο η ανάσα τους ποτέ δεν ολισθαίνει

μόνο η ανάσα κρατάει το αύριο μήπως και μου χρειαστεί.

Πόσο τις ζηλεύω!

-o πίνακας "νεαρές κυρίες της Αβινιόν" του Πικάσο-

Ιπποφορβείο

Ποδοβολητό ή ιπποβολητό ανθίζει στην κοιλότητα του λαβύρινθου

και το αφουγκράζομαι σαν να το αγγίζω,

ήταν έξω στο φλύαρο σκοτάδι ο βουβός ήχος και με ξεγέλασε.

Πως να μη με ξεγελάσει ο εύηχος κι απόηχος ήχος

ανεπίδοτων φιλιών;

Σφίγγω σαν έμβρυο τα σπλάγχνα μου

και μέσα απ' το θρόισμα της ανάσας μου πετάγονται τα χέρια σου

έτοιμα να χλιμιντρίσουν τα παράπονα και τους θυμούς σου.

Ξημέρωσε στο ιπποφορβείο των χεριών σου

δεν πρόλαβες να πεταλώσεις τις άκρες των δακτύλων σου

με πέταλα φιλιών μου.

Δίπλωσες το σαγόνι απ' τον πόνο της ανυπαρξίας αναισθητικού

όπως τότε στα επτά μου που χτύπησα με το ποδήλατο...

έτσι γίνεται με τ΄άλογα όταν μεταμορφώνονται σε πήγασους

και ταξιδεύουν τόσο νωρίς

και χωρίς πέταλα....

Μόνο τα πέταλα μιας μαργαρίτας μούμειναν στα χέρια από τότε.

Σήμερα ξεκίνησα να τα μετράω κι έχασα τον λογαριασμό,

πρέπει να τα υπολογίσω χωρίς κλάματα,

άσε να μάθω να μετράω τις χαμένες ώρες του ιππεύειν

με συντροφιά τα άλογα που σου άρεσε να ζωγραφίζεις

στα παιδικά μου τετράδια με λειψά δάχτυλα και ολόκληρο ταλέντο.

Τhe nest

Κάθε βράδυ χρωματίζω τα νύχια μου με φωτιές αλμυρές τις έκλεψα απ' τα καμένα ναυάγια βάφω και τις κλειδώσεις μου με οκνηρία κλεμένη από σχέσεις τις άκρες των χειλιών με άμμο

περίσσεψε από γεύματα οστρακοειδών με γυαλάκια πασαλείβω τον νου μου για να λαμποκοπάνε οι διαλείψεις μου στο φως της μνήμης στολίζω με κλόουν το κεφάλι μου να μου θυμίζει ένα κάποιο χνούδι παρελθόντος.

Κάθε βράδυ αφαιρώ στρώσεις απ' το δέρμα μου

προσεκτικά και αθόρυβα τις φυλάω σε κουτάκια με σχήμα πολύπλοκο

αφαιρώ μυρωδιές απ' το κορμί μου με βιασύνη και τις εξατμίζω

αφαιρώ χαμόγελα απ' το στόμα μου προς άρση επιρροής

αφαιρώ κίνηση απ' τα δάχτυλα για να μην ξεφύγω

μόνο το αίνιγμα κρατώ ......δεν ξεφλουδίζεται

τροφοδοτώ με σωληνάκια το τέρας μου

στις βραδυνές του εξορμήσεις

αλληλοταϊζόμαστε αλληλοσπαρασόμαστε αλληλολατρευόμαστε.

-ο πίνακας του αντώνη παπαδόπουλου, "the nest"-